Date Ideeën Tilburg: 13 plekken met alle details

Jullie spelen zeven duels tegen elkaar, verdeeld over tien games: mikken, reageren, onthouden, bluffen. De score loopt live mee op je telefoon, en aan het eind heeft er één gewonnen. Bij het standaardpakket zit een persoonlijke ontvangst en één drankje per persoon.

Dit is onze eigen zaal, dus lees het oordeel navenant. Wat het voor een eerste date bruikbaar maakt: je hoeft geen gesprek op gang te houden. Om de paar minuten is er iets nieuws te doen, en dat vult de stiltes zonder dat iemand zijn best hoeft te doen.

Na twee verloren duels zie je of de ander lacht, mokt of stilletjes de regels gaat nalezen. Dat vertelt je meer dan een uur over werk en hobby’s.

Wat het niet is: romantisch. Er brandt geen kaars, het is een zaal met spelinstallaties en meestal ander publiek. Voor een jubileum of zachte muziek kijk je verderop in deze lijst.

Jullie lopen door een voormalige wolspinnerij die nu museum voor hedendaagse kunst is. De oude wolhokken zijn kleine kabinetten geworden, dus je staat om de paar meter even alleen in een ruimte en komt daarna weer bij elkaar. Achter het café ligt een tuin, alleen bereikbaar via het terras.

Op donderdag tussen 17:00 en 20:00 uur is de toegang gratis en hoef je niet te reserveren. Er lopen dan gratis rondleidingen mee voor wie liever iets hoort dan zelf raadt.

Voor een eerste afspraak doet dit precies wat het moet doen. Op donderdagavond kost het niets, dus niemand voelt zich verplicht er iets van te maken, en loopt het na twintig minuten niet, dan wandel je naar buiten. Om de hoek hangt steeds iets nieuws waar je iets van kunt vinden, en dat praat makkelijker dan twee menukaarten.

Na het derde kabinet staat een van jullie te lang voor een doek dat de ander lelijk vindt, en dan is het gesprek begonnen.

Zijn jullie allebei nog geen 27, dan is elke openingsdag gratis. Wil je het rustig, kijk dan in de agenda of het programma PUNCH die donderdag het museum overneemt.

Jullie huren bij Tilburg AHOI, een vrijwilligersstichting in de Piushaven, een elektrische fluisterboot met schipper. De Waterlander en de Waterjuffer hebben elk plek voor twaalf, maar je huurt de boot als geheel en hoeft hem niet vol te krijgen. Eten en drinken neem je zelf mee.

Borrelboot de Bourgondiër vaart ook vanuit de haven, maar die praam is gebouwd op zo’n twintig man en draait op drankarrangementen. Voor twee is dat het verkeerde formaat.

Een fluisterboot met alleen jullie erop geeft een sfeer die je aan een tafel niet nabootst. Geen motorherrie, laag bij het water, de stad schuift langzaam voorbij en er komt geen ober vragen of het smaakt. Ergens halverwege het kanaal valt het gesprek stil, en dat blijkt ineens helemaal niet erg.

Voor een eerste afspraak is het niets. Je kunt een uur lang niet weg, en je betaalt de hele boot: met z’n tweeën is dat ruim € 68 p.p. voor het eerste uur, een fors gebaar voor iemand die je net kent. En de schipper hoort alles.

Jullie kijken een film die je bij de grote ketens niet vindt. Cinecitta draait geen blockbusters, dus je zit vaker bij een Europese of Aziatische titel dan bij een sequel. In het pand aan de Willem II-straat worden sinds 1904 films vertoond, inmiddels een rijksmonument.

Er zijn geen voorfilms en geen pauze, en vanaf vijf minuten na aanvang kom je de zaal niet meer in. In hetzelfde pand zit Ristobar29, met diner van 17:00 tot 21:00 uur.

Om de combinatie onder één dak: eerst aan tafel, dan de zaal in, daarna nog iets drinken in de foyer, zonder je jas aan te trekken. Een arthousefilm geeft na afloop vanzelf iets om over te praten. Op de terugweg naar de foyer heeft een van jullie al besloten dat het einde niet klopte, en de ander gaat er meteen tegenin.

Voor een eerste date is het lastiger. Je zit twee uur naast elkaar zonder iets te zeggen, precies de tijd waarin je normaal uitvindt of het klikt. Draai dan de volgorde om: eerst eten, dan de film. De keuken sluit om 21:00 uur, dus bij een late voorstelling eet je vooraf.

Jullie eten in een villa aan de Piushaven met een kaart die alle kanten van de wereld op gaat. ‘s Avonds kies je à la carte, van ceviche van dorade tot hertenbout, of je neemt het Chef’s Menu van drie tot vijf gangen en laat de keuken bepalen wat er komt.

Overdag is het een ander adres: koffie met gebak, een feta-avocadotoast, een lange borrel op het terras. Je zit binnen tussen warme kleuren, in de groene binnentuin of buiten aan het water.

Voor een eerste date: kom overdag of voor een borrel, niet voor vijf gangen. Een verrassingsmenu duurt makkelijk drie uur en zet je vast aan de avond en de rekening. Een glas op het terras is gezellig genoeg om te blijven en klein genoeg om na een uur op te staan.

Voor een stel dat al jaren samen is werkt het andersom. Dan is het Chef’s Menu de reden om te gaan: er komt iets wat je zelf nooit had besteld. Bij elke gang raadt een van jullie wat het is, en de ander zit er net iets vaker naast.

Jullie lopen een rondje, en dat is alles. Leonard Springer legde het park in 1898 aan op vijf hectare, in de romantische variant: slingerende lanen, open weiden, boomgroepen en een halvemaanvormige vijver met sinds 1996 een fontein.

Het leuke zit in de details. Bij een deel van de bomen staan naambordjes, en dan blijk je langs een driekleurige beuk en een katsuraboom te lopen. In de hardstenen rand staat een gedicht van Martinus Nijhoff gegraveerd. In het weekend programmeert de parkstichting geregeld gratis muziek, theater of een route.

Een wandeling kost niets en duurt precies zo lang als jullie willen. Loopt het stroef, dan ben je na twintig minuten bij een uitgang. Loopt het goed, dan steek je over naar De Pont, dat aan het park ligt.

Bij het bordje van de katsuraboom blijft een van jullie staan en leest het hardop voor, en de ander doet alsof dat interessant is.

Horeca in het park noemt geen enkele bron, dus reken erop dat je koffie meeneemt of erna drinkt. En het ligt ingeklemd tussen drie drukke straten: wat je hoort is niet alleen vogels.

Aan de Korte Heuvel, pal naast poppodium 013, zit Rosalie: een bar en restaurant waar op open vuur gekookt wordt. Ze verkopen drie bierproeverijen, alle drie met vijf bieren in glaasjes van 0,15 liter.

Fladderen met ‘t Uiltje schenkt vijf bieren van die brouwerij, in een selectie die elke maand wisselt. Dare to Drink Different gaat blind: vijf verrassingsbieren met een plateau charcuterie ernaast. La Trappe Op, La Trappe Af gaat van Puur naar Quadrupel en weer terug.

Het decor doet het meeste werk. Binnen is het donker en laag verlicht, met het vuur in de keuken in zicht; buiten ligt een terras onder bomen dat het hele jaar open is. Doordeweeks kun je vanaf 17:00 uur terecht, dus een afspraak na het werk lukt gewoon. Bij het derde glaasje heeft een van jullie een favoriet en probeert de ander die nog af te kraken.

Voor een eerste date is het lastiger. Vijf bieren zijn het hele product, en een alcoholvrije proeverij staat niet op de kaart. Drinkt een van jullie niet, dan zit die toe te kijken. Aan dezelfde bar kun je ook twee losse glazen bestellen en kijken hoe het loopt.

Je boekt geen entreekaartje maar een ruimte, en die is de hele sessie van jullie alleen. Senses (60 m²) heeft een Finse sauna, een stoomcabine en een whirlpool voor twee. Seasons (100 m²) heeft een jacuzzi met massagejets, infraroodzones en een tweepersoons ligbed. Glamour (125 m²) heeft een verwarmd binnenzwembad waar de sauna op uitkijkt. Overal staan een smart-tv en een Sonos-installatie, en de roomservice brengt drankjes en hapjes.

Om de deur die dichtgaat. In een gewone sauna let je onbewust op onbekenden; hier praten jullie zoals thuis, alleen dan in warm water. Na tien minuten heeft degene met de uitgesproken muzieksmaak de Sonos overgenomen, en daar wordt niet over onderhandeld.

Voor stellen die al langer samen zijn is dit de juiste vorm. Het huis speelt erop in met het Romance Retreat van € 80: badjassen, kaarsen, bloemen, fruit, hapjes en bubbels, alleen bovenop een privé ruimte.

Voor een eerste date is het antwoord nee. Je zit twee uur half uitgekleed naast iemand die je nauwelijks kent, zonder uitweg tot de tijd om is.

Karakter zet zes keer dezelfde opzet op tafel en laat jullie kiezen wat erbij gedronken wordt. Bij de High Tea zit onbeperkt thee, soep, hartige hapjes met sandwiches en bitterbal, en iets zoets met huisgemaakte monchou. Bij High Wine, High STELZ, High Beer en High Gin & Tonic krijg je drie drankjes en een royale plank met kaas, vleeswaren, gerookte zalm, loempia’s en friet met parmezaan.

Om de vaste prijs per persoon: aan het eind hoeft niemand uit te rekenen wie wat bestelde. Het speelt zich overdag af, en dat is de lichtere variant van afspreken. Er komt vanzelf een moment waarop het klaar is.

Het lost ook de drankvraag op. De High Tea staat naast de High Beer, dus wie niet drinkt zit niet met een glas water toe te kijken en betaalt minder. Halverwege de etagère gaat het gesprek over wie de laatste bitterbal krijgt, en dan is het ijs al weg.

Verwacht geen intieme hoek: het is een ruim, licht restaurant met andere tafels om je heen.

Achter een gevel aan de Spoorlaan zit een wereld van ruim veertig handgebouwde kamers, zonder plattegrond en zonder route. Je wringt je door openingen, kruipt door tunnels en komt telkens ergens uit waar je niets verwachtte. Dertig tot zestig minuten, in je eigen tempo.

Wel apart: Doloris laat je één voor één binnen. Bij het inchecken krijg je de nooduitgangen aangewezen.

Niet voor een eerste. Je weet van iemand die je nauwelijks kent niet of kleine donkere ruimtes een probleem zijn, en die vraag stellen is al ongemakkelijk. Bovendien doet ieder binnen veertig minuten zijn eigen ding, het tegenovergestelde van kennismaken.

Wel als jullie elkaar al kennen en de zoveelste avond hetzelfde dreigt te worden. Buiten blijkt dat jullie twee totaal verschillende routes hebben gelopen, en het eerste drankje gaat op aan de vraag wie de slimste weg vond. Zie het als aanleiding voor de avond: eigen horeca is er niet, maar in de Spoorzone loop je zo door, en boven het doolhof zit Strøming, een zelfstandige zaak.

Op het abdijterrein van De Koningshoeven, waar sinds 1884 gebrouwen wordt, neemt een gids jullie mee langs de abdij, de brouwerij en de bottelarij. Onderweg draait een film van een kwartier over het kloosterleven, en bij het ticket zit een trappist naar keuze om te proeven. Er lopen andere bezoekers mee.

Omdat de gids het werk doet. Zolang de rondleiding duurt, is iemand anders aan het woord en hoeven jullie geen onderwerp te bedenken. Het loopt af op een vast moment: is het goed, dan schuiven jullie daarna aan in het proeflokaal, en zo niet, dan is het na de laatste zaal klaar.

Halverwege stelt een van jullie de gids een vraag te veel, en bij het proeven blijkt wie er echt heeft opgelet.

Voor € 18,50 p.p. heb je een uitje inclusief drankje, en niemand voelt zich verplicht iets terug te doen.

In een winkel in de Heuvelstraat staan bakjes met kralen, zoetwaterparels en schelpen in allerlei kleuren en vormen. Daaruit kiezen jullie, en iemand loopt stap voor stap met je mee terwijl je je eigen armband of ketting ontwerpt en rijgt. Twee uur, met materiaal, koffie, thee en iets lekkers erbij.

Het is rijgwerk: geen brander, geen soldeerbout, geen vijl. Wie samen een ring wilde smeden, zit hier verkeerd.

Samen iets maken werkt anders dan samen ergens naar kijken. Jullie zitten naast elkaar in plaats van tegenover elkaar, er ligt iets tussen jullie in om over te praten, en je gaat naar huis met iets dat de ander heeft uitgezocht. Na een halfuur schuift er een bakje schelpen jouw kant op met de mededeling dat die echt beter bij je passen dan wat je zelf had gekozen.

Voor een eerste date is het te veel. Twee uur priegelen is lang als je elkaar nog niet kent, en tussendoor weglopen valt op. Bewaar het voor een tweede of derde afspraak, als stiltes niet meer betekenen dat het niet klikt.

Jullie kopen twee entreekaarten en lopen een voormalige wolfabriek binnen. Midden in het gebouw ligt het TextielLab, waar ontwerpers en technici aan echte producten werken, en bezoekers kijken over hun schouder mee: weven, breien, borduren, tuften, laserwerk. Daaromheen hangen wisselende tentoonstellingen en de verhalen over de Tilburgse textielindustrie.

Stel één verwachting bij: als losse bezoekers gaan jullie zelf niets weven. Workshops zijn groepsprogramma’s die je minstens twee weken vooraf aanvraagt.

Voor een eerste afspraak doet dit wat je wilt. Het kost € 16, er is geen tijdslot en geen tafel die twee uur voor jullie klaarstaat, dus jullie bepalen zelf of het na drie kwartier klaar is. Er is onophoudelijk iets te zien, en een draaiende machine vult een stilte moeiteloos. Bij het breiwerk staan jullie langer dan gepland, omdat een van de twee per se wil snappen hoe het patroon ontstaat.

Je loopt er vanaf de binnenstad naartoe en weer terug, en die wandeling is de helft van de afspraak.

Sfeervol is het niet: een fabriekshal is licht, hard en luidruchtig, met andere mensen om je heen.